Sovanderli’s Weblog

Toen ik drie jaar geleden 313 / Misschien wisten zij alles, een voorstelling van Benjamin Verdonck en Willy Thomas, zag, wist ik dat theater iets anders kon betekenen. Het stuk is gebaseerd op de 313 vertederende verhalen van Toon Tellegen over de mier, de eekhoorn en alle andere dieren uit het ‘Tellegen’bos. Het uiterlijk zo eenvoudige wereldje toont hoe de dieren elkaars verjaardag nooit vergeten, er altijd feest is, en taart, en hoe ze niets liever doen dan bij elkaar op de thee gaan of mekaar een briefje schrijven. De voorstelling werd opgevat als een twintigtal losse verhalen aan elkaar gebreid door onder andere het bakken van een immense taart met nootjes en chocolade, veel tierlantijntjes, touwtjes hier en daar, vrolijke hebbedingetjes en feestelijke attributen. En ik, ik kon niet stoppen met genieten van dit heus festijn!
Vanaf toen ging ik regelmatig naar theater. Ik verdiepte mij in het werk van Benjamin Verdonck, maar leerde ook andere makers kennen die ik even zeer apprecieerde. Gaandeweg merkte ik dat mijn belangstelling voornamelijk uitging naar theater buiten de zalen.
(geschreven zomer 2007)

Onlangs ging ik kijken naar een herneming van deze voorstelling in de Bourla in Antwerpen. Hoewel het gevoel dat ik de eerste keer bij de voorstelling had mij steeds is bijgebleven, was ik toch verrast door het onbevangen geluk dat me opnieuw overviel. De aandoenlijkheid waarmee Verdonck en Thomas de verhalen van de dieren verbeelden, is zo schoon dat alles rond u heel even onbestaande lijkt. Maar meteen werd deze gedachte verdreven door een beestachtig besef dat de heldere kleuren in de zaal, buiten weliswaar afgebleekt en verflenst zijn. En hoewel de dieren ook niet altijd even vriendelijk goeiedag zeggen tegen elkaar en de beer de kikker wel eens verwenst, zijn de bomen in het dierenbos toch steeds groener dan bij ons.