Sovanderli’s Weblog

er is een foto
die getoond werd aan verscheidene bewoners van de stad antwerpen.

er is een situatie
op die foto die ongewoon aandoet. iemand valt. een ander stapt erover. nog anderen zitten. er is een man in een robotpak en een japanner met een aktetas. een hoog gebouw en een straat.

er is de vraag
wat zij zien op deze prent. wat de foto naar hun mening verbeeldt.

er is de intentie
van isabelle schad om op die manier mensen te engageren voor haar project.

er is een geluidsband
die ons laat horen hoe menig antwerpenaar de foto bekijkt. hoe zij trachten een antwoord te formuleren op schad’s vragen.

er is een podium
binnen de muren van een cultureel centrum dat de alledaagsheid onttrekt van haar alledaags zijn.

er is een groep mensen
op dat podium die samen een interpretatie geven van wat er gezegd wordt op de geluidsband. Ze zijn met veel en komen van verschillende achtergronden al zijn ze duidelijk allemaal belg, vlaming, antwerpenaar. ze zijn de mens in de stad.

er is een beweging
van die mensen. ze kruisen elkaar op weg van ergens naar ergens anders. ze passeren, raken elkaar aan en laten elkaar weer los.

er is geen verhaal.

er is de vraag
van schad naar de eigenheid van de stadsmens. deze blijft onbeantwoord.

er is een publiek
dat kijkt naar zichzelf.

er is een foto
die wij, in tegenstelling tot de mensen op straat, niet te zien krijgen.

er is te veel
en net daarom blijft deze voorstelling verstrikt in haar eigen netten. schad geeft haar project geen kans om te ontwikkelen tot iets interessants. haar bevindingen zijn sterk genoeg op zichzelf om iets nieuws uit te ontwikkelen.
doch blijven de stillevens onbewogen en bewegen ze ook ons niet.